Zaterdag 14 januari , Avanti B1- Internos DB1

Allemaal aangekomen bij onder de bogen vertrekken we naar Etten-leur.Daar eenmaal aangekomen omkleden,warmlopen en toen klonk het fluitsignaal en de wedstrijd begon.Door zeer goede aanvallen van de tegenpartij , hadden wij goede verdediging.We moesten wel knokken voor de bal want de tegenpartij was snel bij balverlies.Goede verdediging, en aanvallen neergezet.Het was rust allemaal even bijkomen goed gedronken en de wedstrijd kon weer beginnen.Het begin van de 2^e helft weer even inkomen , maar daarna ging alles goed,Weer super goede aanvallen en verdedigen en het eindsignaal klonkHelaas verloren met 20-12 maar wel allemaal goed gespeeldAngelique en Sophie bedankt namens het team voor de goede coaching en peptalks 

 

Dames Recreanten verliezen wedstrijd maar houden de moed erin! 

 

Normaal geef ik de uitslag altijd door voor clubblad en site, maar nu schamen we ons een beetje en zal er ook beslist geen verslag geschreven worden, denk ik. We hebben namelijk afgelopen woensdag (tegen Mixed Up 1) verloren met 1 - 14, rust 0 - 5, dus breek me de bek niet open, om zo maar eens te zeggen. Ik had wel heel goed gekeept, zeiden de dames (het gevoel is dan toch anders als je zo dik verliest, en ja ik heb een aantal mooie ballen gestopt, maar ook een paar die erin gingen dat ik dacht...nou), maar ze kregen de bal er aan de andere kant maar niet in, tegen lat, paal, over, naast. Balverlies, de aanvallen liepen ook niet lekker en tevens vaak slecht verdedigd. En er zat gewoon pap in de benen. We hadden 4 wissels, dat was nog te weinig, ze waren erg snel buiten adem en moe. In het aller laatste 5 minuten van de wedstrijd heb ik niet echt meer mijn best gedaan om een bal te stoppen, telkens vrij voor mij konden ze gooien, en dan zakt de moed je in de schoenen als ze aan de andere kant er geen in kunnen gooien. Ongeveer 4 minuten voor tijd waren we ook dol enthousiast en dol blij met dat ene doelpunt, alsof we de wedstrijd gewonnen hadden. En de keeper van de tegenpartij had niet eens zo goed gekeept, want die kreeg heel weinig ballen, of ze hoefde niet van haar plek af te komen en kon de ballen haast vangen...haha.Maar na de wedstrijd zijn wij dat weer snel vergeten.......een wedstrijd?......op naar de derde helft, want die winnen wij altijd en hop vol goede moed en zin naar de volgende wedstrijd tegen Elshout 1, en wel op woensdag 8 februari. Zullen we die eens een poepie laten ruiken, dat zijn hun wel gewend...haha.

Woensdag stond er ook een nieuw lid boven te kijken, die zal ook wel gedacht hebben. Of juist van, "kan ik wel iets mee: , of van "ja, daar pas ik wel bij".....haha. We zullen het zien, iedereen is welkom in ons gezellig team. Ze komt woensdag toch gewoon mee trainen.

 

Annet  

Verslagje van Zweden.

Ik was samen met Tess en Eva met de Brabantse selectie naar een toernooi in Zweden geweest. Dat was op 2^e Kerstdag tot en met oudejaarsdag. We gingen allemaal in een bus en vertrokken midden in de nacht. We zaten 12 uur in de bus. We waren in Lund en ik was met een team dat de Minimonsters genoemd wordt. Ik mocht met mijn team namens Nederland het toernooi openen en moest de zaal in lopen vanaf de tribune achter de Nederlandse vlag aan. Dat vond ik wel spannend.

Tess en Eva zaten in een ouder team. We hebben daar geslapen in een school en het was heel gezellig. We hebben spaghetti, aardappelpuree met knakworsten en lasagne gegeten. De laatste dag hebben we bij de McDonald’s gegeten. We hebben naar veel wedstrijden gekeken en zelf heb ik ook veel wedstrijden gespeeld. Ik heb daar 4 dagen geslapen en heb ongeveer 8 wedstrijden gespeeld. De laatste wedstrijd was in de kwart finale en toen verloren wij. Ik heb gespeeld op hoek en rechteropbouw. Ik heb tegen teams uit Zweden en Denemarken gespeeld. Wij hebben de 4^e finale verloren en Tess en Eva de 8^e finale. Ik vond het een heel leuk toernooi. Straks gaan we weer naar Eeklo in Belgie, naar Neuss in Duitsland en van de zomer weer naar Zweden, maar dan naar Goteborg waar de hele handbalwereld op dat toernooi komt spelen. Helaas gaan we nu niet naar Denemarken.

Groetjes Mirte Kruger.